Μπερτ, χαίρομαι που είσαι εδώ.
'Ηρθα μόλις το έμαθα.
-Πώς είναι; -Δεν τον ξανάδα τόσο άσχημα.
Κι αυτά; Είναι μεταδοτικό, ξέρεις.
-Θα βγάλουμε εξανθήματα; -Πολύ απίθανο.
Θείε 'Αλμπερτ.
Δόξα τω Θεώ, η Μαίρη! Πόσο χαίρομαι!
Θείε 'Αλμπερτ, το υποσχέθηκες.
Το ξέρω. Προσπάθησα, καλή μου.
Αλλά μ'αρέσει τόσο να γελώ.
Μόλις αρχίσω, δεν υπάρχει σταματημός.
Αυτό γίνεται. Ξετρελαίνομαι να γελώ.
Δεν μπορώ να το αποφύγω. Μ'αρέσει το γέλιο.
Μην τολμήσετε. Θα τον κάνεις χειρότερα.
Είναι πολύ σοβαρό.
'Ο,τι κι αν κάνετε, να'χετε αγέλαστη όψη.
Την άλλη φορά, κάναμε τρεις μέρες να τον κατεβάσουμε.
Μ'αρέσει να γελάω.
Δυνατά και καθάρια.
Κάθε χρόνο χειροτερεύει.
'Οσο πιο πολύ γελώ, τόσο από χαρά πηδώ.
Δε βοηθάς καθόλου.
'Οσο πιο μεγάλη η χαρά τόσο κι εγώ το γ λεντώ.
Είναι ενοχλητικό. 'Οσο πιο πολύ το γλεντώ.
Μερικοί γελάνε μέσα απ'τη μύτη τους, κάπως έτσι...
Φρικτό!
Μερικοί γελάνε μέσα απ'τα δόντια, για τω Θεώ!
Τσιρίζουν και σφυρίζουν σαν φίδια.
Καθόλου χαριτωμένο, κατά τη γνώμη μου.
Μερικοί γελάνε πολύ γρήγορα. 'Αλλοι σαν έκρηξη.
'Αλλοι τιτιβίζουν σαν πουλιά.
Είσαι το ίδιο άσχημα, σαν αυτόν.
Μετά είναι εκείνοι, που δεν μπορούν ν'αποφασίσουν.
'Οταν αστεία πράγματα συμβαίνουν...
Δεν μπορώ να το συγκρατήσω και να τσιρίξω.
Πρέπει να ξεσπάσει μ'ένα χο χο χο.
Τι ωραία! Ευχόμουνα να έρθεις.
Πάντα περνάμε όμορφα.
Μας αρέσει να γελάμε.
Δυνατά και καθάρια.
Μας αρέσει να γελάμε. Για να μας ακούνε όλοι.
Μην αρχίζετε τώρα εσείς οι δύο. Κ ατεβείτε εδώ.
Καλώς ήλθατε, παιδιά. Σαν στο σπίτι σας.
Τραβήξτε μια καρέκλα.
'Εχετε γίνει θέαμα, όλοι σας.
Τώρα που το είπες, μου θύμισες τον αδελφό μου.
'Εχει μια ξεκούραστη δουλειά σε εργοστάσιο.
Τι κάνει;
Κάθεται όλη μέρα και κάνει γκριμάτσες.
Απ'το μυαλό σου το έβγαλες.
Τι συμπεριφορά!
Να μη με λένε Μαίρη Πόππινς...
αν δεν είναι το πιο ατιμωτικό θέαμα αυτό.
Ξέρω κάποιον μ'ένα ξύλινο πόδι, που λέγεται Σμιθ.
Πώς λένε το άλλο πόδι; Αστείο, έτσι;
Παιδιά, ώρα για τσάι. Δε θα χαλάσω το πρόγραμμα.
Σε παρακαλώ, μείνε. Σου έχω υπέροχο τσάι.
Που κρυώνει.
'Ηλπιζα, ότι ίσως, θα έκανες τον κόπο...
Θαυμάσια, σ'ευχαριστώ. Μακρυά τα πόδια.
Προσέξτε το ψωμί και το βούτυρο.
Το ήξερα ότι θα τα κατάφερνε.
Και τι ωραίο τσάι!
Τώρα θα θέλετε και να σερβίρω. Ας είναι...
Πάψτε να φέρεστε σαν αγέλη από ύαινες.
Δύο κομάτια, θείε;
'Οχι ζάχαρη για μένα.
Χαίρομαι που ήρθες. Δε θα'χε πλάκα χωρίς εσένα.
Βάλε γάλα στον Μάικλ και στο δικό σου.
Ωραίο καιρό έχουμε για τέτοια εποχή, έτσι;
Τίς προάλλες που έκανε κρύο...
ένας φίλος μου πήγε να αγοράσει μακρυά σώβρακα.
Ο μαγαζάτορας ρώτησε. Πόσο μακρυά τα θέλετε;
Και ο φίλος μου είπε...
Απ'τον Σεπτέμβριο ως τον Μάρτιο.
Τζέην, σύνελθε.
Παιδιά, καθήστε καθώς πρέπει στο τραπέζι.
Το τσάι σου, θείε 'Αλμπερτ.
Περνάω τόσο ωραία, που μακάρι να μένατε εδώ.
Και θα μείνουμε, δεν υπάρχει τρόπος να κατέβουμε.
Υπάρχει ένας τρόπος. Δε θέλω να το αναφέρω.
Γιατί πρέπει να σκεφτείτε κάτι θλιβερό.
Τελείωνε τότε, σε παρακαλώ.
Σκέφτηκα το κατάλληλο.
Χθες, όταν η κυρία δίπλα άνοιξε την πόρτα...
στεκόταν εκεί ένας άντρας.
Κι ο άνδρας της είπε. Λυπάμαι, πάτησα τη γάτα σας.
-Τι θλιβερό! -Την καϋμένη τη γάτα.
Και τότε ο άνδρας είπε. Θα'θελα να την αντικαταστήσω.
Και η κυρία λέει. Σύμφωνοι. Πιάνετε ποντίκια;
Προσπαθώ σκληρά να'μαι θλιμμένος.
'Ομως, όλα αποδεικνύονται αστεία.
Δεν μπορώ να το αποφύγω.
Αρκετά! 'Ωρα να πάμε σπίτι.
Αυτό είναι θλιβερό.
Είναι το πιο θλιβερό που έχω ακούσει ποτέ.
Εμπρός, παιδιά.
Είναι ανάγκη να φύγεις;
'Οταν έρχεται κόσμος, περνάμε τόσο όμορφα.
Μετά όμως πρέπει να φύγουν κι είμαι πολύ θλιμμένος.
Μην ανησυχείς. Θα ξανάρθουμε σύντομα.
Περάσαμε υπέροχα.
Πρόσεχε το θείο, Μπερτ.
Θα καθήσω μαζί του για λίγο.
'Εχω φυλάξει ένα αστείο, ειδικά για την περίσταση.
-Θες να το ακούσεις; -Θα σου χρωστώ ευγνωμοσύνη.
Είναι για τον παππού μου. Μια νύχτα είδε εφιάλτη.
Τρόμαξε τόσο που μάσησε το μαξιλάρι του σε κομάτια.
Το πρωί του λέω. ''Πώς αισθάνεσαι, παππού;''
Είπε. '''Οχι κι άσχημα, λίγο αποστομωμένος''.
Τίποτα δεν αξίζει όσο ένα καλό αστείο.
Κι αυτό δεν ήταν καλό αστείο.
'Αργησες λίγο απόψε, Μπανκς.
Συμβαίνει τίποτα, Μπανκς;
Πατέρα, χαιρόμαστε που γύρισες.
Θες ν'ακούσεις ένα αστείο;
Περάσαμε υπέροχο απόγευμα με τη Μαίρη.
Το αστείο πάει έτσι...
Ξέρω κάποιον μ'ένα ξύλινο πόδι, που λέγεται Σμιθ.
Δεν ξέρουμε κανέναν Σμιθ.
Και ο άλλος του λέει. Πώς λένε το άλλο πόδι;
Κάναμε πάρτυ με τσάι. Στο ταβάνι.
Ησυχία, παιδιά.
Η Μαίρη λέει ότι αν είμαστε καλά παιδιά...
θα μας ξαναπάει εκεί.
Η Μαίρη Πόππινς το είπε αυτό;
Πηγαίνετε στο δωμάτιό σας.
Μαίρη, έχεις την καλοσύνη να'ρθεις μαζί μου;
Λυπάμαι πολύ, γι'αυτό που πρέπει να σου πω.
Καλησπέρα, συμβαίνει τίποτα;
Φοβάμαι πως ναι.
Θα έμενα, αλλά πρέπει να ντυθώ για τη συγκέντρωση.
Γουίνφρεντ, επιθυμώ να είσαι παρούσα.
Μαίρη, ομολογώ πως μ'έχεις απογοητεύσει.
Θα μπλέξει τώρα, άκουσα τον κύριο πριν να τα λέει.
Δεν αρνούμαι ότι ευθύνομαι κι εγώ που επέτρεψα στα παιδιά...
να περνούν τις μέρες τους σ'ανοησίες...
αλλά είναι καιρός να μάθουν τις δυσκολίες της ζωής.
Μα είναι παιδιά, Τζωρτζ.
Ακριβώς. Κ αι υπό το φως των γεγονότων...
Σίγουρα ξέρεις τι κάνεις;
Μια τράπεζα βρεττανική με ακρίβεια διοικείται.
Είναι ό,τι χρειάζεται ένα σπιτικό.
Παράδοση, πειθαρχία και νόμοι. Τα εργαλεία.
Χωρίς αυτά, σύγχυση, χάος.
Ηθική αποσάθρωση.
Σύντομα βρίσκεσαι σε φρικτό αδιέξοδο.
Συμφωνώ απολύτως.
Τα παιδιά πρέπει να διαπλάσουν χαρακτήρα.
Η ζωή είναι μια τεράστια μάχη, που πρέπει να δώσουμε.
Ταράζομαι όταν ακούω τα παιδιά μου να λένε...
ότι μπαίνουν και βγαίνουν από ζωγραφιές του δρόμου...
ότι συναναστρέφονται με άτομα του υπποδρόμου.
'Οτι πάνε για κυνήγι αλεπούς.
Αυτό δεν πειράζει, είναι παραδοσιακό.
Αλλά πάρτυ με τσάι στο ταβάνι;
Ερωτώ, κάνετε πάρτυ στο ταβάνι;
Και αμφιβόλου εντιμότητας βόλτες;
Αν είναι βόλτες να πηγαίνουν.
Μα αυτές σκοπό πρέπει να έχουν.
Ανόητες λέξεις όπως Σουπερκαλι...
Μπράβο. Το είπες.
Κι όταν πηδάνε σε ζωγραφιές καμιά ανάγκη δεν εκπληρώνουν.
Πρέπει να μάθουν την τίμια αλήθεια...
Παρά τη νειότη τους, πρέπει να μάθουν...
Τη ζωή που κάνετε.
Να νοιώθουν τη συγκίνηση των λογιστικών αθροίσεων.
Χίλια μηδενικά τακτικά σε μια σειρά.
'Οταν κοιτάζουν το διάγραμμα...
που δείχνει αύξηση κερδών...
η καρδιά τους από χαρά να ξεχειλίζει.
Είναι καιρός να μάθουν. Το δρόμο σας να πάρουν.
Να διαβούν με περηφάνεια τον ίσιο σας δρόμο.
Αύριο λοιπόν, την Τζέην και τον Μάικλ...
θα'χετε στο πλευρό.
Θαυμάσια, έκανες διάνα. Στο πλευρό μου;
Πού θα πάμε;
Στην τράπεζα, όπως προτείνατε φυσικά.
Με συγχωρείτε τώρα.
Αύριο είναι σπουδαία μέρα για τα παιδιά.
Θα φροντίσω να κοιμηθούν καλά.
Είπα ότι θα πάρω τα παιδιά στην τράπεζα;
-'Ετσι φάνηκε, καλέ μου. -Και γιατί όχι;
Το γιατρικό που θέλουν γι'αυτές τις τσαπατσουλιές...
και τις γ λυκερές ιδέες που αποκτούν εδώ.
Θαυμάσια ιδέα!
Μαίρη Πόππινς, δε θα σ'αφήσουμε να φύγεις.
-Μα τι λέτε; -Δε σε απέλυσε;
'Οχι βέβαια! Εμένα ποτέ δε μ'απολύουν.
Ούτε είμαι γαϊτανάκι. Μη στριφογυρίζετε.
Οι κατσίκες κουτουλούν, τα πουλιά πετούν...
και τα παιδιά που θα βγουν με τον πατέρα τους...
πρέπει να κοιμηθούν. Εμπρός λοιπόν.
-Θα βγούμε με τον πατέρα; -Απίστευτο!
Ποτέ δε μας έχει πάρει μαζί του.
Πώς τα κατάφερες;
Εσύ θα του έβαλες την ιδέα στο κεφάλι.
Τι αναίδεια είναι αυτή! Εγώ βάζω ιδέες στους άλλους!
-Πού θα μας πάει; -Στην τράπεζα.
Στην πόλη! Ο πατέρας θα μας δείξει τα αξιοθέατα.
Μερικές φορές ένα άτομο που αγαπάμε...
χωρίς να το θέλει...
δεν μπορεί να δει πέρα απ'τη μύτη του.
Μερικές φορές, μια λεπτομέρεια είναι σημαντική.
Ο Καθεδρικός Ναός!
Ο πατέρας περνάει από εκεί κάθε μέρα.
Κάθε πρωί, στα σκαλιά του Αγίου Παύλου.
'Ερχεται η γριά κυρία των πουλιών.
Τον κόσμο καλεί.
''Αγοράστε σακούλια... με ψιχουλάκια.''
Ταϊστε τα πουλάκια. Δείξτε ότι νοιάζεστε.
Και τότε, χαρά θα νιώσετε.
Τα μικρά τους πεινούν, οι φωλιές είναι φτωχές.
Φτάνει μια πεντάρα να χαρίσετε.
Ταϊστε τα πουλάκια με μια πεντάρα.
Μια πεντάρα το σακουλάκι.
Ταϊστε τα πουλάκια φωνάζει.
Τα πουλιά στον ουρανό πετάνε.
'Αγιοι κι Απόστολοι κοιτάνε...
καθώς την πραμάτεια της πουλάει.
Αν και δεν το βλέπετε πως χαμογελάνε ξέρετε...
κάθε φορά που κάποιος δείχνει στοργή.
Αν και τα λόγια της απλά και λιγοστά είναι.
Ακούστε, σας καλεί.
Ταϊστε τα πουλάκια.
Το σακούλι μια πεντάρα.
Η τράπεζα είναι ευπρεπές μέρος. Να δείξουμε καλή συμπεριφορά.
Νόμιζα ότι η τράπεζα ήταν δική σου.
Είμαι απ'τους παλιότερους...
έτσι, κατά κάποιο τρόπο είναι δική μου.
Μάικλ, κοίτα. Αυτή είναι.
Η γυναίκα των πουλιών. Εκεί που είπε η Μαίρη.
-Τη βλέπεις, πατέρα; -Φυσικά.
Νομίζεις ότι δε βλέπω πέρα απ'τη μύτη μου;
'Ακου, πατέρα. Το λέει.
Ταϊστε τα πουλάκια. Το σακούλι μια πεντάρα.
Τί άλλο θα μπορούσε να λέει;
Να ταϊσουμε τα πουλιά;
'Εχω μια πεντάρα απ'τον κουμπαρά μου.
Μόνο γι'αυτή τη φορά, σε παρακαλούμε.
Να πετάξετε λεφτά σε ψωριάρικα πουλιά; 'Οχι βέβαια!
-Μα η Μαίρη λέει... -Δε μ'ενδιαφέρει.
Ούτε θέλω να ξανακούσω το όνομά της σήμερα.
Μα είναι η δική μου πεντάρα.
Δε θα σου επιτρέψω να πετάξεις τα λεφτά σου.
Στην τράπεζα θα σου δείξω τι να κάνεις με την πεντάρα σου...
και θα το βρεις πολύ ενδιαφέρον.
Τι συμβαίνει, Μπανκς;
Είναι τα παιδιά μου, κ. Ντώους.
'Ομως, τι γυρεύουν εδώ;
Επιθυμούν ν'ανοίξουν λογαριασμό.
Και πόσα λεφτά έχεις, νεαρέ;
Μια πεντάρα. Αλλά θέλω να ταϊσω τα πουλιά.
Με τόσα ακριβώς ξεκίνησα κι εγώ.
Είναι ο κ. Ντώους, πρόεδρος της τράπεζας.
'Ενας γίγαντας στον κόσμο των οικονομικών.
Πατέρα, τα παιδιά του Μπανκς.
Θέλουν ν'ανοίξουν λογαριασμό.
Αλήθεια; Θαυμάσια.
Πάντα χρειάζονται περισσότερα λεφτά στην τράπεζα.
'Ωστε, έχεις μια πεντάρα. Μπορώ να την δω;
'Οχι, θέλω να ταϊσω τα πουλιά.
Σαχλαμάρες! Θα τα ταϊσεις και τι θα βγει;
Χοντρά πουλιά.
'Ομως, αν την πεντάρα σου...
στην τράπεζα επενδύσεις σοφά...
Είναι σίγουρο...
η πεντάρα θα τοκιστεί.
Θα'χεις την αίσθηση της νίκης...
καθώς το κύρος σου θα αυξάνεται...
στα χέρια των διευθυντών...
που επενδύουν...
ορθά.
-Μπορώ, κύριε; -Συνέχισε, Μπανκς.
Μέτοχος θα γίνεις στο σιδηρόδρομο της Αφρικής.
Στους υδροφράκτες του Νείλου.
Πες του για τα πλοία.
Στόλοι από λαγωνικά του ωκεανού.
Πες του κι άλλα.
-Μεγαλειώδη κανάλια. -Πώς ανάβει τη φαντασία!
Φυτείες από ώριμο τσάι.
'Ολα από μία πεντάρα...
σοφά, οικονομικά επενδεδυμένη...
στη Ντώους, Τομς, Μάσλεϋ, Γκραμπς...
πιστωτική τράπεζα.
Μπράβο, αγόρι μου. Δώσε μου τα λεφτά.
'Οχι, θέλω να ταϊσω τα πουλιά.
'Οταν καταθέτεις μια πεντάρα στην τράπεζα...
σύντομα σε μεγάλη...
πίστωση εξελίσσεται.
Το ανάστημά σου θα υψώσεις...
το κύρος σου θα επεκταθεί...
στην οικονομική τάξη την υψηλή...
που οι εδραιωμένοι οικονομολόγοι κυριαρχούν.
Τίτλους θα αγοράσεις. Σκέψου τις κατασχέσεις.
Ομόλογα, περιουσίες, μερίσματα, μετοχές.
-Χρεωκοπήσεις. -Πτωχεύσεις.
Ευκαιρίες...
Κάθε είδους ιδιωτικές επιχειρήσεις.
-Ναυπηγεία. -Εμπορικά.
-Ανθρακωρυχεία. -Βυρσοδεψεία.
'Οσο οι τράπεζες στέκονται όρθές...
στέκεται και η Αγγλία.
'Οταν οι τράπεζες πέφτουν...
πέφτει και η Αγγλία.
'Ολα αυτά απ'την έλλειψη μιας πεντάρας...
που με υπομονή, προσοχή, εμπιστοσύνη, επενδύθηκε...
στην Ντώους, Τομς, Μάσλεϋ, Γκραμπς...
πιστωτική τράπεζα.
Καλώς όρισες στη χαρούμενη οικογένεια επενδυτών.
Δώσ'την πίσω!
Δώστε μου πίσω τα λεφτά μου!
-Πρόσεχε πώς φέρεσαι. -Δώσ'την πίσω.
Θέλω τα λεφτά μου.
Η τράπεζα δε δίνει σε κάποιον τα λεφτά του.
Εγώ θα πάρω τα δικά μου.
Νεαρέ, όλο το λογαριασμό μου, μέχρι δεκάρας.
Και τα δικά μου.
Σταματήστε όλες τις πληρωμές.
Δώσε μου τα λεφτά μου!
Παιδιά, γυρίστε πίσω!
Σταματήστε αυτά τα παιδιά!
Ελάτε μαζί μου, γλυκά μου... η γιαγιά θα σας κρύψει.
'Αφησε ήσυχη την αδελφή μου!
Ο παλιόφιλός σας δε θα σας πειράξει.
Μπερτ, εσύ είσαι;
Αυτοπροσώπως και στις υπηρεσίες σας.
Είσαι βρώμικος.
Κανα δυο μουτζούρες είναι...
Τυγχάνει σήμερα να είμαι καπνοδοχοκαθαριστής.
-Μπερτ, τρομάξαμε πολύ! -Μην εξάπτεστε.
Ο Μπερτ θα σας φροντίσει σαν πατέρας σας.
-Ποιος σας κυνηγάει; -Ο πατέρας.
Μας πήγε να δούμε την τράπεζά του.
Δεν ξέρω τι κάναμε, αλλά θα ήταν κάτι φρικτό.
'Εβαλε την αστυνομία και το στρατό να μας κυνηγήσουν.
Μάικλ, μην υπερβάλλεις!
Κάποιο λάθος θα έγινε.
Ο μπαμπάς σας είναι κύριος και σας αγαπάει.
Δε νομίζω... έπρεπε να έβλεπες την έκφρασή του.
Δε μας συμπαθεί καθόλου.
Αυτό δεν είναι δυνατόν.
Είναι αλήθεια.
Ας καθήσουμε.
Συγνώμη, αλλά η καρδιά μου πονά για τον πατέρα σας.
Νάτος, στην ψυχρή ανελέητη τράπεζα, κάθε μέρα.
Περικυκλωμένος από σωρούς ψυχρών χρημάτων.
Δε μ'αρέσει να βλέπω ανθρώπους σε κλουβιά...
Ο πατέρας... σε κλουβί;
Φτιάχνουν κλουβιά σε κάθε μέγεθος και σχήμα.
Μερικά σε σχήμα τράπεζας.
Δεν έχει φασαρίες ο μπαμπάς, αλλά εμείς.
Είσαι τόσο σίγουρη;
Εσείς έχετε τη μητέρα σας, να σας φροντίζει...
τη Μαίρη Πόππινς, τον αστυνομικό κι εμένα.
Ποιος φροντίζει τον πατέρα σας;
'Οταν κάτι φοβερό συμβαίνει, τι κάνει;
Το φροντίζει μόνος του. Σε ποιον το λέει;
Σε κανέναν! Δε μιλά στο σπίτι για τα προβλήματά του.
Προχωρά χωρίς παράπονα, μόνος και σιωπηλός.
-Δεν είναι πολύ σιωπηλός. -Ησυχία, Μάικλ.
Ο πατέρας χρειάζεται τη βοήθειά μας;
Εμένα δε μου πέφτει λόγος.
Εγώ μόνο παρατηρώ.
'Ενας πατέρας χρειάζεται πάντα λίγη βοήθεια.
Ελάτε, θα σας πάω σπίτι.
Ο καπνοδοχοκαθαριστής είναι τυχερός πολύ.
Γούρι θα αποκτήσεις σαν το χέρι μού δίνεις...
Στείλε μου ένα φιλί. Είναι κι αυτό τύχη.
Στη σκάλα της ζωής ο καπνοδοχοκαθαριστής...
νομίζεις ότι είναι στο τελευταίο σκαλί.
Αν και την ώρα μου περνώ... μέσα σε στάχτες και καπνό...
Σ'όλο τον κόσμο δεν υπάρχει πιο ευτυχισμένο παλληκάρι.
'Ελλεν, δες ποιος είναι και διώξ'τον! 'Εχω αργήσει πολύ.
Να πηγαίνω τώρα...
Μείνε μέχρι να έρθει σπίτι ο πατέρας.
Θα νοιώσει καλύτερα, αν δώσετε τα χέρια.
Είναι τα παιδιά, κυρία.
Νόμιζα πως ήταν με τον πατέρα τους.
Τό σκάσατε πάλι; Ξέρετε πώς ταράζομαι!
Δεν το έσκασαν, αλλά τρόμαξαν λίγο.
Χρειάζονται κάποιον να τα φροντίζει.
Θα το κάνει η Μαίρη Πόππινς. 'Οχι, έχει ρεπό!
'Ελλεν, θα μπορούσες...
Δε γυάλισα ακόμη τ'ασημικά.
-Θα ρωτήσεις την κ. Μπριλ; -Ούτε για 100 λίρες.
Είναι η μέρα των γ λυκών και ξέρετε τι την πιάνει.
Εσείς, κύριε;
'Εχετε την καλοσύνη να τα φροντίσετε;
Πρέπει να φύγω.
Ο δήμαρχος έχει βουλωμένη καπνοδόχο.
Μα πώς το ξέρατε;
Η καπνοδόχος στη σάλα είναι σε φρικτή κατάσταση.
Καπνίζει συνεχώς. Σας ευχαριστώ πολύ.
'Αλλωστε... θα διασκεδάσει και τα παιδιά.
Ο δήμαρχος θα δυσαρεστηθεί πολύ.
Ευχαριστώ πολύ. Πρέπει να βιαστώ.
Οι γενναίες κυρίες στη φυλακή με περιμένουν.
Αντίο, χρυσά μου. Θα τα πούμε σύντομα.
Τις γουρουνότριχές μου διαλέγω με καμάρι.
Μια βούρτσα για την καμινάδα και μια για το μπουρί.
Είναι πολύ σκοτεινά εκεί πάνω.
Βλέπεις πόσο άδικο έχουν οι άνθρωποι;
Εκεί υπάρχει μια πόρτα σ'ένα κόσμο μαγείας.
Εκεί που ο καπνός ανεβαίνει και στριφογυρίζει...
ανάμεσα στα πεζοδρόμια και στα άστρα.
Είναι ο κόσμος του καπνοδοχοκαθαριστή.
Εκεί που δεν υπάρχει μέρα ούτε νύχτα.
'Οπου όλα μοιρασμένα είναι στη σκιά και το φως.
Πάνω στις στέγες του Λονδίνου...
τι όμορφη θέα!
Μακάρι να ανεβαίναμε εκεί.
Κι εγώ το θέλω. Μ'αρέσουν οι καμινάδες.
Μια καμινάδα είναι ένα θαυμάσιο πράγμα.
Είναι χτισμένη ψηλά, πάνω στη στέγη.
'Οταν ο αέρας είναι καλός, φυσά στην κορυφή...
και τραβά τον καπνό απ'το μπουρί.
Νιώθεις το τράβηγμα στην άκρη της βούρτσας;
Σαν να υπάρχει μια φάλαινα στη μύτη.
Μάικλ, πρόσεχε...
Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί σ'ένα τζάκι.
Μάϊκλ, κατέβα εδώ.
Μάικλ, πού είσαι;
Πολύ δυσάρεστο, ομολογώ.
Θα σ'ευγνωμονώ, αν πάψεις να τους βάζεις ιδέες.
-Πάει κι αυτή. -Να τ'ακολουθήσω;
Δε θα τ'αφήσουμε να περιφέρονται σαν καγκουρώ.
Μάϊκλ, μη φοβάσαι. 'Ολα θα πάνε...
Για ντυθείτε αμέσως!
Γρήγορα, σας παρακαλώ...
-Νόμιζα πως μας εγκαταλείψατε. -Δεν το κάναμε επίτηδες.
Δεν έγινε κανένα κακό. Είναι τυχαίο συμβάν.
Κοιτάξτε εκεί...
Μια απάτητη ζούγκλα, που περιμένει να εξερευνηθεί.
Γιατί όχι, Μαίρη Πόππινς;
Ας είναι...
Μπείτε στη σειρά.
Δείξτε ζωντάνια. Τροχάδην.
Προσοχή! Παρουσιάστε όπλα!
Είναι καλή καθαρή κάπνα, Μάικλ.
-Θα προχωρήσουμε όσο πάει; -Καθόλου.
Τι είπα; 'Ενας ολόκληρος κόσμος στα πόδια μας.
Και ποιοι το βλέπουν πέρα απ'τα πουλιά...
τα άστρα και τον καπνοδοχοκαθαριστή;
Πολύ ωραία...
Αλλά πρέπει να βγούμε απ'τον βραδυνό αέρα.
Ο καπνοδοχοκαθαριστής είναι μια χαρούμενη παρέα.
Πουθενά δεν υπάρχει πιο χαρούμενη συντροφιά.
Είναι οι φίλοι μου... χορέψτε με ρυθμό.
Χορέψτε με ρυθμό.
Τι να την κάνεις τη λογική...
αν χορεύεις με ρυθμό;
Τινάξτε τα γόνατα ψηλά.
Τα γόνατα ψηλά, χορέψτε με ρυθμό.
Τι να την κάνεις τη λογική;
Τινάξτε τα γόντα ψηλά.
Γύρω από μια καμινάδα χορεύουμε με ρυθμό.
Φτερούγισε σαν πουλάκι.
Χόρεψε με ρυθμό.
Τι να την κάνεις τη λογική;
Φτερούγισε σαν πουλί.
Πάνω στο περβάζι.
Χορέψτε με ρυθμό.
Τι να την κάνεις τη λογική;
Χορέψτε με ρυθμό.
Πάνω στις στέγες.
Χορέψτε με ρυθμό.
Ενώστε τους αγκώνες σας.
Ενώστε τους αγκώνες. Χορέψτε με ρυθμό.
Μαίρη Πόππινς... Χόρεψε με ρυθμό.
Δε σε πειράζει, Μπερτ;
Δεν είναι όμορφη; Δεν είναι υπέροχη;
Υπέροχη... Κλείσε το στόμα σου.
Μαίρη, σε παρακαλώ... Κάν'το πάλι.
Ξεκινάμε...
Μας επιτίθονται οι Οττεντότοι.
Θρασείς διάβολοι. Δώσ'τους να καταλάβουν!
'Αδειασε το μπαρούτι.
Κουνήσου, κ. Μπαϊνακλ. 'Ομορφα τώρα...
Δώσε στα υποκείμενα ένα μάθημα.
'Ετοιμο το κανόνι.
Πυρ!
Πολύ καλή βολή...
Πάλι τα ίδια!
Πάλι τα ίδια. Χορέψτε με ρυθμό.
'Ελλεν, όταν θα μπορείς...
Ψήφο για τις γυναίκες. Χορέψτε με ρυθμό.
Είναι ο κύριος!
Χορέψτε με ρυθμό.
Τι είναι όλα αυτά;
Ενώστε τους αγκώνες. Χορέψτε με ρυθμό.
Τινάξτε τα γόνατα ψηλά. Χορέψτε με ρυθμό.
Καλή τύχη, αφεντικό.
Περάσαμε θαυμάσια.
Καλή τύχη, αφεντικό.
Πατέρα, σου έδωσε το χέρι, ο καπνοδοχοκαθαριστής.
Θα'σαι ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο.
Ελάτε, παιδιά, εν-δύο...
'Ενα λεπτό, τι σήμαινε αυτό το ανουσιούργημα;
'Εχετε την καλοσύνη να τα εξηγήσετε;
Πρώτα θα'θελα να ξεκαθαρίσω κάτι.
Ποτέ δεν εξηγώ τίποτα.
Λυπάμαι τρομερά, κ. Ντώους, για ό,τι συνέβη σήμερα.
Σας διαβεβαιώ... Απόψε, κύριε;
Θα σε περιμένουμε ακριβώς στις εννέα.
Χωρίς καθυστέρηση.
Είναι πολύ σοβαρό.
Λυπούμαστε για την πορεία των πραγμάτων...
'Αλλωστε, είσαστε μαζί μας πολλά χρόνια.
'Οπως και ο πατέρας σας, πριν από σας.
Θα έρθω εκεί, στις εννέα.
Ο άνθρωπος ονειρεύεται με γίγαντες να πορευτεί.
Να λαξεύσει τη θέση του στο οικοδόμημα του χρόνου...
Πριν το τσιμέντο του ζήλου του...
προλάβει να πήξει...
Το ποτήρι του παίρνουν ξαφνικά απ'τα χείλη.
Η φλόγα σβήνεται. 'Ολα γκρεμίζονται.
Η ζωή είναι περίεργη υπόθεση, αφεντικό...
Ξέρεις τι πιστεύω; Φταίει αυτή η γυναίκα.
Απ'τη στιγμή που πάτησε εδώ, άρχισαν τα βάσανά μου.
-Η Μαίρη Πόππινς; -Ναι, φυσικά.
Ο κόσμος μου ήταν ήρεμος...
υποδειγματικός.
Μετά ήρθε αυτή, με το χάος στο κατόπι της.
Τώρα οι φιλοδοξίες της ζωής μου...
γκρεμίζονται με μια ριπή.
Είναι ένα φαρμάκι...
που πρέπει να πιω.
Αυτή η Μαίρη Πόππινς τα έκανε όλα.
Ξέρω για ποια λέτε. Είναι αυτή που τραγουδά.
Μια κουταλιά ζάχαρη το φάρμακο κατεβάζει.
Ψωμί και νερό αλλάζει σε τσάϊ και βουτήματα.
Ακριβώς, αλλάζει ψωμί, νερό σε τσάι και βουτήματα.
Γι'αυτό όλα έγιναν άνω κάτω εδώ.
Μια κουταλιά ζάχαρη διαρκεί πολύ.
'Εχεις μια καλή μερίδα κάθε μέρα.
Μια καλή μερίδα από μπελάδες.
Ξέρεις τι έκανε; Τώρα το καταλαβαίνω.
Με ξεγέλασε να πάρω τα παιδιά στην τράπεζα.
'Ετσι άρχισαν όλες οι φασαρίες.
Σας ξεγέλασε να βγάλετε βόλτα τα παιδιά;
'Ενας άνθρωπος με τόσες σπουδαίες ασχολίες;
Ντροπή! Είστε άνθρωπος με υψηλή θέση.
Με το σεβασμό των γύρω σας.
Και όταν κλαίνε τα κακοαναθρεμμένα σας...
δεν έχετε χρόνο τα δάκρυα να σκουπίσετε.
Και βλέπετε τις ευγνώμονες φατσούλες να σας χαμογελούν...
Γιατί ο μπαμπάς τους ξέρει πάντα τι κάνει.
'Οπως τα είπατε...
Πρέπει να μοχθείτε... τον τροχό να ακονίζετε.
Αν και η νιότη κυλά σαν την άμμο στη σίτα.
Και τελείως ξαφνικά θα'χουν μεγαλώσει...
και θα'χουν πετάξει μακρυά.
Και τότε, θα'ναι πολύ αργά για σας να δώσετε...
την κουταλιά ζάχαρη...
το φάρμακο για να κατεβάσει.
Αντίο, αφεντικό. Συγνώμη για την ενόχληση.
Πατέρα, λυπούμαστε για την πεντάρα.
Δεν ξέραμε ότι θα σου προκαλούσε τόσες φασαρίες.
Ορίστε, πάρε την πεντάρα.
Αυτό θα τα διορθώσει όλα;
Βγάλε το καπέλο σου, Μπανκς.
Καλησπέρα, κύριοι...
Μπες στο θέμα.
Το 1773, ένας ανώτερος υπάλληλος της τράπεζας...
απερίσκεπτα δάνεισε ένα μεγάλο ποσό χρημάτων...
για να χρηματοδοτήσει την αποστολή τσαγιού...
στις Αμερικανικές αποικίες.
-Ξέρετε τι συνέβη; -'Ετσι νομίζω.
Καθώς το πλοίο πλεύριζε στο λιμάνι της Βοστώνης...
μια ομάδα αποίκων, ντυμένοι σαν Ινδιάνοι...
επιβιβάστηκαν και πέταξαν όλο το τσάι στη θάλασσα.
Κι έγινε ακατάλληλο να το πιουν...
ακόμη και οι Αμερικάνοι.
Το δάνειο δεν πληρώθηκε κι ακολούθησε πανικός εδώ.
Κι όλοι σήκωσαν τα λεφτά τους.
Από τότε, δεν ξανασυνέβη τέτοια κρίση.
Μέχρι σήμερα... κι αυτή προκλήθηκε...
απ'την ατιμωτική συμπεριφορά του γιου σας.
Το αρνείστε;
'Οχι και θα χαρώ ν'αναλάβω την ευθύνη του.
Τι περιμένεις; Τελείωνε.
-'Οχι αυτό. -Ακίνητος!
'Εχεις τίποτα να πεις, Μπανκς;
Λένε πως όταν δεν έχεις τίποτα να πεις...
το μόνο που μπορείς να πεις...
Να πάρει η οργή... έχεις τίποτα να πεις;
Μια λέξη μόνο...
Σουπερκαλιφρατζιλιστικ- εξπιαλιντόσιους.
Η Μαίρη Πόππινς είχε δίκιο, εκπληκτικό!
Σε κάνει να νιώθεις καλύτερα.
Τι λες, άνθρωπέ μου; Δεν υπάρχει τέτοια λέξη.
Είναι μια λέξη... Μια θαυμάσια λέξη!
Ξέρετε τι πράγμα δεν υπάρχει;
Με όλο το σεβασμό, τώρα που όλα τελείωσαν...
Αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει τίποτα σαν εσάς.
Θρασύτης!
Θέλετε ν'ακούσετε ένα φοβερό αστείο;
'Ενα πολύ ζωηρό...
Υπάρχουν δύο θαυμάσιοι νεαροί, η Τζέην και ο Μάικλ.
Μια μέρα συναντιούνται στο δρόμο.
Και η Τζέην λέει...
Ξέρω κάποιον μ'ένα ξύλινο πόδι. Τον λένε Σμιθ.
Κι ο Μάικλ ρωτά...
Αλήθεια; Πώς λένε το άλλο του πόδι;
Ο άνθρωπος τρελάθηκε. Φώναξε το φύλακα.
'Οσο πάει νιώθω και καλύτερα.
Μην τολμήσεις να χτυπήσεις τον πατέρα μου.
Να η πεντάρα, η όμορφη μοιραία...
σουπερκαλιφρατζιλιστικ- εξπιαλιντόσιους πεντάρα!
Φυλάξτε την καλά! Α ντίο.
-Πού πας; -Δεν ξέρω.
'Ισως πηδήξω σε κάποια ζωγραφιά του δρόμου...
και πάω βόλτα στην εξοχή.
'Η ίσως αρπάξω ένα αλογάκι και κερδίσω στις κούρσες.
'Η ίσως πετάξω έναν χαρταετό!
Μόνο η Πόππινς θα ήξερε.
Η νταντά μου.
Αυτή που λέει το γελοίο τραγούδι.
Μια κουταλιά ζάχαρη το φάρμακο κατεβάζει.
Τρελάθηκε τελείως;
'Ενα ξύλινο πόδι, που λεγόταν Σμιθ.
Πατέρα, κατέβα. Γύρνα πίσω.
Ο αέρας αλλάζει. Φυσάει απ'τα δυτικά.
Δεν την νοιάζει τι θ'απογίνουμε εμείς;
Υποσχέθηκε να μείνει μέχρι ν'αλλάξει ο αέρας.
'Ετσι, Μαίρη Πόππινς;
Φέρε μου τον καλόγερο, σε παρακαλώ.
Μαίρη Πόππινς, δε μας αγαπάς;
Τι θα γινόμουν αν αγαπούσα...
όλα τα παιδιά που έχω αποχαιρετήσει;
Ναι, Τζωρτζ Μπανκς, οδός Κερασιάς 17.
Περίπου 1.80, θα έλεγα...
Τηλεφωνήσαμε το πρωί στην τράπεζά του.
Μάθαμε ότι απελύθη χθες βράδυ.
Ποιος ξέρει τι θα έκανε σε μια κρίση μελαγχολίας.
Δε θα πείραζε να τους πάμε στο ποτάμι.
Υπάρχει ένα ωραίο μέρος, στη γέφυρα κοντά.
Δημοφιλής σ'όσους αυτοκτονούν.
Φαινόταν ένας άψογος κύριος.
Μακρυά από βρωμοδουλειές. Με φυσιολογικές συνήθειες.
Απ'ό,τι ξέρουν όλοι...
-Αυτός είναι. -'Η κάτι που του μοιάζει.
Μπορείτε να ελαττώσετε το θόρυβο;
Δεν καταλαβαίνω τι λέει ο επιθεωρητής.
Τζωρτζ, δεν πήδηξες στο ποτάμι. Πολύ λογικό.
Βρέθηκε. 'Οχι, ζωντανός. 'Η έτσι υποθέτω έστω.
Φιλάει την κα Μπανκς.
Πόσο ανησύχησα... Τι έγινε στην τράπεζα;
Μ'έδιωξαν. Μ'απέλυσαν. Με πέταξαν στο δρόμο.
Μια κουταλιά ζάχαρη το φάρμακο κατεβάζει...
'Εχασε τα μυαλά του. Χάζεψε, αν θέλετε.
Τζωρτζ, τι έκανες στο κελλάρι;
Θα δεις σ'ένα λεπτό. Πού είναι τα παιδιά;
Σας φωνάζει ο πατέρας σας.
Δε μοιάζει με τον πατέρα.
Τρέξτε, εν δύο...
Δε θα φύγεις, Μαίρη Πόππινς, έτσι;
Τον έφτιαξε!
Είναι καταπληκτικός.
Πώς τα κατάφερες;
Με μια πεντάρα χαρτί και σπάγγο...
τα δικά σου φτερά αποκτάς.
Με τα πόδια στο χώμα, είσαι πουλί που πετά.
Και η γροθιά σου να κρατά το σπάγγο σου σφιχτά.
Πάμε να πετάξουμε χαρταετό...
Πάνω στα πιο μεγάλα ύψη.
Πάμε να πετάξουμε χαρταετό.
Στα ύψη να τον στείλουμε. Μέσα στην ατμόσφαιρα.
Εκεί που ο αέρας είναι καθαρός.
'Ενας ωραίος αετός θέλει κι ωραία ουρά.
Αυτό είπα, πάνε να πετάξουν χαρταετό.
'Οχι, δεν εννοούσα εσάς.
Πάμε να πετάξουμε χαρταετό.
Πάνω στα πιο μεγάλα ύψη.
Ψηλά, μέσα στην ατμόσφαιρα.
Εκεί που ο αέρας είναι καθαρός.
Πάμε να πετάξουμε έναν χαρταετό.
'Οταν τον στέλνεις εκεί ψηλά...
πιο ελαφρύς απ'τον άνεμο γίνεσαι ξαφνικά.
Στην αύρα χορεύεις, πάνω από σπίτια, δέντρα...
Η γροθιά σου να κρατά τον σπάγγο σου σφιχτά.
Τώρα!
Εδώ είσαι, Μπανκς; Θέλω να σε συγχαρώ.
Λαμπρό χιούμορ!
'Ενα ξύλινο πόδι, που λεγόταν Σμιθ.
Ο πατέρας πέθανε απ'τα γέλια.
-Λυπάμαι, κύριε. -Ανοησίες!
Ποτέ δεν τον είδα πιο ευτυχισμένο.
'Αφησε μια θέση κενή για ένα νέο συνεργάτη.
Συγχαρητήρια.
Αυτή είναι η ευγνωμοσύνη! Ούτε ένα αντίο δεν είπαν.
Κοίταξέ τα.
Πιο πολύ σκέφτονται τον πατέρα τους παρά εσένα.
-'Ετσι είναι το σωστό. -Δε σε νοιάζει;
Οι τέλειοι άνθρωποι δεν επιτρέπουν στα αισθήματα...
να μπερδεύονται με τους συλλογισμούς τους.
'Ενα θα σου πω... Δε με ξεγελάς καθόλου.
Ξέρω πώς νιώθεις γι'αυτά τα παιδιά.
Κι αν νομίζεις ότι θα κρατήσω το στόμα μου κλειστό...
Αρκετά, ευχαριστώ.
Αντίο, Μαίρη Πόππινς. Μη λείψεις πολύ καιρό.